Bezoeker aan het woord
Gerrit Stel

‘t Klooster Aduard

"Nu kan ik een hele verhandeling gaan schrijven over de historie en het ontstaan van het dorp Aduard. Doe ik niet, het vak geschiedenis was niet aan mij besteed. Ik verwijs u dan ook aan het einde van dit bericht naar de site van het klooster Aduard.

Ik ben naar Aduard gegaan (15 oktober 2011) omdat het klooster zijn deuren had geopend. In het centrum is het museum gevestigd en de kerk st. Bernardushof. Eerst heb ik wat rondgewandeld in de kloostertuin met zijn boomgaard. De appels lagen er voor het oprapen, maar het belangrijkste voor mij was de steenoven waar de monikken de zogenaamde kloostermoppen bakten.

 

 

Tijdens mijn bezoek werden er rondleidingen verzorgd door het dorp langs de contouren van het voormalige klooster. Natuurlijk is er ook een bezoek aan de Abdijkerk, de vroegere ziekenzaal van het klooster. Een groot schilderij zowat over de breedte van de kerk herinnert daar nog aan. Het schilderij is zodanig opgesteld in de kerk dat de lijnen van de vloer doorlopen in het schilderij. Achter het schilderij bevindt zich het kerkgedeelte waar de diensten worden gehouden.

Heel apart was dat in de kerk aan een kant alle ramen zijn dichtgemetseld. De reden daarvan heb ik niet kunnen vragen, maar die zal er ongetwijfeld zijn. In alle rust kon ik de de kansel, de banken, de stoelen en vooral het prachtige houtsnijwerk vastleggen. Boven de bank, van een invloedrijke familie, is ook zo’n fantastisch stuk houtsnijwerk aangebracht. Een ander detail wat ik u wil meegeven zijn dat de stoelen, met hun achterste poten in een plank met gaten staan. Vermoedelijk tegen onrustige kerkgangers die niet kunnen stil zitten en die nu niet met hun stoel kunnen schuiven.

 

 

Ik schreef al dat ik in alle rust kon fotograferen en dat niet alleen in letterlijke maar ook in figuurlijke zin. Bij het verlaten van de kerk had een rondleider de deur op slot gedaan en daar zat ik opgesloten in de kerk van Aduard. Ik heb nog een uitbraakpoging gedaan, maar deze mislukte volkomen. Wanneer u de foto van de deur en de klink met sleutel bekijkt zal u begrijpen waarom. Gelukkig stonden er een paar flessen met limonade en een paar cakes. Daar zat ik dan, gezet in een moderne versie van “water op brood”. Daar het monikkenleven niet aan mij is besteed, heb ik het digitale kletsapparaat gepakt. De rijkelijk aanwezige folders doorgekeken op zoek naar het nummer van het museum. De mevrouw die de telefoon oppakte en ik lagen in een deuk. Gelukkig sprak zij de geruststellende woorden ”er komt zo weer een groep met een rondleider en de sleutel”. De goede man schrok, toen hij niets vermoedend de deur open deed, zo maar een figuur in de kerk. Na verlost te zijn, op naar het museum en de mevrouw bedankt voor de “redding”. Onder het genot van een kopje koffie nogmaals gelachen om het voorval en aan de terugreis begonnen."

Bekijk hier de foto's